نخبگان ایران زمین


+ تئوری توطعه: آیا ما واقعا بر ماه فرود آمده‌ایم؟

به بهانه مرگ نیل آرمسترانگ اولین انسانی که روی کره ماه گام نهاد!؟

چهل و دو سال پیش در چنین روزهایی٬ سه فضانورد آمریکایی در حالی در اتاق قرنطینه خود استراحت می‌کردند که مردم سیاره زمین غرق در شادی و افتخار و مبهوت از وارد شدن به عصر جدیدی از تمدن بشری، اخبار لحظه به لحظه سه قهرمان سیاره‌اشان را تعقیب می‌کردند. اتفاقی که افتاده بود آنقدر بزرگ و دور از دسترس می‌نمود که همه را در بهت و حیرت و شوق و شادی فرو برده بود. برای اولین بار در تاریخ بشریت انسانی توانسته بود بر سطح جرمی آسمانی غیر از زمین قدم بگذارد، راه برود و سالم و تندرست به خانه خود، زمین بازگردد. رد پای نیل آرمسترانگ، فرمانده عملیات تاریخی آپولو-۱۱ بر سطح ماه و جمله بی‌نظیرش که می‌گوید این قدمی کوچک برای یک انسان و گامی بزرگ برای بشریت است، برای همیشه در تاریخ باقی خواهد ماند و جاودانه خواهد شد. اما آیا سفر به ماه یک واقعیت تاریخی است و یا محصولی شگفت‌انگیز از استودیوهای فیلم‌برداری هالیوود که به منظور نمایش قدرت ایالات متحده آمریکا به دروغ خلق شده است؟ آیا بشر واقعاً قدم بر ماه گذاشته است؟ اجازه دهید قدری زمان را به عقب برگردانیم، به هفتم مهر ماه ۵۳ سال پیش، زمانی که اتحاد جماهیر شوروی، رقیب اصلی آمریکا در بازی کودکانه‌ای به نام جنگ سرد، برگ برنده‌ای را رو کرد. بیپ‌های منظم اسپوتنیک۱، اولین ماهواره دنیا، جهان را وارد عصر جدیدی نمود و خواب از چشمان ابرقدرت غربی ربود. آمریکایی‌ها اما هنوز چشم از ضربه نخست باز نکرده بودند که روس ها ضربات بعدی را محکمتر وارد کردند. اولین موجود زنده زمینی در فضا که سگی به نام لایکا بود، اولین کشف علمی در فضا، اولین سفر بین سیاره‌ای، اولین کاوشگر فضایی به مقصد ماه و مریخ و زهره، اولین تصویر از سمت به اصطلاح تاریک ماه و اولین و تنها تصویر ارسالی از سطح سیاره ناهید (زهره). هر قدر که لیست افتخارات رفقا در کاخ کرملین پر تعدادتر و با اهمیت‌تر می‌شد، فشارهای سیاسی و اجتماعی بر کابوهای کلبه عموسام فزونی می‌یافت. آمریکایی‌ها باید کاری می‌کردند تا این تحقیر روزافزون جایی متوقف می‌شد

در روزهای پایانی سال ۱۳۳۹ شمسی مصادف با ۱۹۶۰ میلادی٬ جان اف کندی به عنوان سی و پنجمین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا در حالی قسم یاد کرد که مردم چشم انتظار تحقق شعارهای غرورانگیز انتخاباتی او درباره برتری موشکی و فضایی نسبت به روسها بودند. اما در این بین٬ کندی تنها چند ماه پس از تحویل گرفتن اتاق خود در کاخ سفید با خبر ویران کننده پرواز مداری یوری گاگارین، نخستین فضانورد دنیا از کشور شوروی سابق روبرو شد. او فوراً یادداشتی برای معاون خود لیندون جانسون نوشت و از وی خواست که وضعیت کشور را در زمینه تکنولوژی فضایی بررسی نماید و طرحی برای برتری آمریکا در این حوزه ارائه کند. پاسخ این نامه، سرنوشت فعالیت‌های فضایی بشر را به شدت دگرگون کرد. در آن قید شده که پروژه سفر سرنشین‌دار به ماه آنقدر دست‌نیافتنی است که سالها آمریکا را کشور برتر صنعت فضایی دنیا خواهد نمود. کمی بعد جان اف کندی آغاز رسمی این پروژه را اعلام کرد و وعده داد که تا قبل از سال ۱۹۷۰ اولین آمریکایی بر سطح قمر زمین قدم خواهد گذاشت.

در آن زمان ناسا تنها توانسته بود آلن شپرد را از طریق پرواز زیر مداری به فضا بفرستد و فناوری فضایی آنها برای ارسال فضانوردی به مانند یوری گاگارین که سفر به فضا را از طریق پرواز مداری تجربه کرده بود بسیار عقب‌افتاده محسوب می‌شد. حتی مهندسان ناسا نیز به آرزوی بلندپروازانه کندی با دیده تردید می‌نگریستند. اما با تصویب بودجه ۲۵ میلیارد دلاری مورد تقاضای ناسا توسط کنگره آمریکا، طوفان ملی بزرگی به راه افتاد که همه دنیا را تحت تأثیر خود قرار داد. در اوج این پروژه بزرگ٬ حدود ۴۰۰ هزار نفر به طور مستقیم و غیر مستقیم در استخدام ناسا بودند و ۲۰ هزار شرکت، دانشگاه، مرکز تحقیقاتی و واحد صنعتی مختلف برای آن کار می‌کردند. زمانی که به ادعای رسانه‌ها بالغ بر ۶۰۰ میلیون نفر در سراسر دنیا به طور مستقیم قدم گذاشتن نیل آرمسترانگ را بر سطح ماه تماشا می‌کردند، عده ای نیز چشمهایشان را تنگ کرده و با بدبینی به آنچه پخش می‌شد به چشم یک نمایش تلویزیونی محصول هالیوود نگاه می‌کردند. آنها از خود می‌پرسیدند که چطور امکان دارد کشوری که تا همین هشت سال پیش به سختی می‌توانست یک شامپانزده به فضا بفرستد امروز دو مرد بالغ را با آنهمه تجهیزات در حالی بر سطح ماه فرود آورده که یک فضانورد دیگر در مدار این قمر انتظار آنها را می کشد؟ پرسش مهم دیگر در این باره این بود که چه کسی و چگونه می‌تواند انجام این سفر فضایی را تأیید نماید؟ بدبین‌ها اما تا دو سال پس از انجام آخرین مأموریت آپولو، تنها به غر زدن اکتفا کردند. شور و هیجان مردم آمریکا و شادی دانش‌دوستان سراسر جهان از آنچه انجام پیروزمندانه  پروژه عظیم آپولو نامیده می‌شد، باعث شده بود تا آنهایی که شکی درباره این سفر فضایی داشتند کام در دهان فرو برند. اما در سال ۱۹۷۴ بیل کیسینگ کتابی با عنوان" ما هرگز به ماه نرفته‌ایم، خسارت ۳۰ میلیارد دلاری آمریکا" را منتشر نمود. او کارمند سابق بخش انتشارات شرکت راکت‌داین بود که موتورهای موشک فضایی ساترن-۵ یعنی همان موشکی که فضاپیماهای آپولو توسط آنها به فضا پرتاب شدند را می‌ساخت. او در این کتاب که با هزینه شخصی خود مجبور به چاپ و انتشار آن شده بود، پروژه آپولو را سرتاسر یک دروغ بزرگ خطاب کرده است. از نظر کیسینگ ایالات متحده با دروغ‌گویی درباره سفر به ماه تمام بودجه عظیم این پروژه را صرف نظامی‌سازی فضای ماوراء جو نموده است. او همچنین مدعی شده بود که افراد کلیدی و مطلع از این فریب بزرگ که دچار عذاب وجدان شده و قصد داشتند لب به اعتراض باز کنند نیز توسط ناسا در سانحه‌هایی تصادفی مشابه آتش‌سوزی آپولو-۱ روی سکو و انفجار چالنجر به قتل رسیده‌اند.

ماجرا در اوایل سال ۲۰۰۱ و با نمایش یک فیلم مستند تکان دهنده به نام " تئوری توطعه: آیا ما واقعا بر ماه فرود آمده‌ایم؟" توسط شبکه تلویزیونی فاکس‌نیوز وارد مرحله جدیدی شد. فیلم توسط جان مافت و عموما بر پایه نظریه‌های کیسینگ در کتاب " ما هرگز به ماه نرفته‌ایم، خسارت 30 میلیارد دلاری آمریکا" ساخته شده است. نمایش این فیلم مستند موج بزرگی از بدبینی‌ها را در جامعه آمریکا برانگیخت و دگر بار بحث تقلب در این مأموریت‌ها را بر سر زبانها انداخت. آنها می پرسند چگونه کشوری که در سال ۱۳۴۰ شمسی حتی نمی توانست یک شامپانزه را به مدار کم ارتفاعی در اطراف زمین بفرستد، تنها در فاصله هشت سال توانایی لازم برای ارسال سه فضانورد به دور ماه و فرود آوردن دو نفر از آنها را پیدا کرده است؟ سوال دوم اینکه این سه فضانورد چگونه توانسته اند از محدوده پرخطر کمربند تشعشعی ون آلن بدون اینکه آسیبی ببینند گذر کنند؟ سوم اینکه طبق قوانین فیزیک و سرعت امواج در فضا باید بین مکالمات فضانوردان با مرکز کنترل زمینی حدود ۲ ثانیه تاخیر باشد، چرا این تاخیر شنیده نمی شود؟ آیا فضانوردان داشتند از اتاق بغلی با همکارانشان در واحدکارگردانی این نمایش بزرگ مکالمه بی‌سیمی انجام می‌دادند؟ اما پرسش چهارم مربوط است به پرچم کشور آمریکا که در تصاویر ویدئویی ارسال شده به زمین در حال اهتزاز و تکان خوردن دیده می‌شود در حالی که در سطح ماه٬ هوایی برای تکان دادن این پرچم وجود ندارد. بدتر از همه اینها صدها تصویری است که به نظر می‌رسد در آنها اشکالات متعدد از سایه‌های همگرا گرفته تا زباله‌های فراموش شده توسط عوامل احتمالی فیلم برداری! دیده می‌شود. اینها تازه گوشه‌ای از اشکالات گرفته شده توسط موافقان طرح توطئه است.

 برنامه سفر انسان به فضا چه صورت گرفته باشد و چه با فریب‌های رایج سینمایی بازسازی شده باشد یک واقعیت غیر قابل انکار را در دل خود نهفته دارد که تحقیقات و پژوهشهای علمی در راستای این پروژه کاملا واقعی بودند. بسیاری از داشته‌های علمی و تکنولوژیکی بشریت در حال حاضر مرهون تلاشهای پژوهشی آن زمان است. افتخار سفر احتمالی انسان به تنها قمر زمین تنها از آن آمریکایی‌ها نبود همانطور که افتخار ارسال اسپوتنیک۱ نیز تنها متعلق به روسها نیست. همانطور که هیچ کدام از اکتشافات و اختراعات را نمی‌توان به نام یک ملت و دایره بسته مرزهای جغرافیایی یا سیاسی محدود کرد. اگر نبودند دانشمندان و متفکران بی‌شماری از چین و هند و ایران گرفته تا یونان، مصر و روم در عهد گذشته و از روسیه و آلمان و ژاپن تا فرانسه و انگلیس و آمریکا در دوران معاصر، آیا فقط یک ملت آنهم در زمان محدود چند ساله، توانایی محیا کردن زمینه و پایه‌های چنین بنای عظیمی را داشت؟

نویسنده : مهدی غلامی ; ساعت ۱۱:٠۳ ‎ق.ظ ; دوشنبه ٦ شهریور ۱۳٩۱
comment نظرات () لینک