نخبگان ایران زمین


+ برای دل خودم

هفت جا نفس خود را حقیر دیدم:

نخست: هنگامیکه به پستی تن می داد تا بلندی یابد،

دوم: آنگاه که در برابر از پا افتادگان می‌پرید،

سوم: آنگاه که میان آسانی و دشوار مختار شد و آسان را برگزید،

چهارم: آنکه گناهی مرتکب شد و با یادآوری اینکه دیگران نیز چون او دست به گناه میزنند ، خود را دلداری داد،

پنجم: آنگاه که از ناچاری، تحمیل شده‌ای را پذیرفت و شکیبایی‌اش را ناشی از توانایی دانست،

ششم: آنگاه که زشتی چهره‌ای را نکوهش کرد، حال آن که یکی از نقاب‌های خودش بود،

هفتم: آنگاه که آوای ثنا و تملق سرداد و آن را فضیلت پنداشت.

 جبران خلیل جبران

نویسنده : مهدی غلامی ; ساعت ۳:٢٩ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۱٧ فروردین ۱۳٩٠
تگ ها:
comment نظرات () لینک